Przyjrzyj się powyższej ilustracji i odpowiedź sobie na poniższe pytania:
– Co ona pokazuje?
– Jak ją rozumiesz?
– Z czym Ci się kojarzy?
– Co przedstawia?
– W jaki sposób odzwierciedla Twoje życie?
– Jaką część Twojego życia pokazuje?
– Do której części tego obrazu jest Ci teraz bliżej?
– Jakie emocje pojawiają się w Tobie gdy patrzysz na ten obraz?
– Co Ci mówią te emocje?
– Czym są kajdany? Co/kogo reprezentują? Jak oddziałują na Ciebie? Co Tobie robią?
– A co odzwierciedlają ptaki po prawej stronie? Jak ta strona przejawia się w Twoim życiu?
Wyobraź sobie, że jesteś kobietą na obrazku i widzisz przed sobą ten obraz. Co robisz? Jak się czujesz? Co się w Tobie pojawia?
Jak sytuacja z tego obrazka przejawia się w Twoim życiu? Jest coś co trzyma Cię jak więźnia, nie pozwalając ruszyć w kierunku szczęścia, wolności i spełnienia? Co to jest? Co Cię trzyma? Kto Cię trzyma?
Być może nie jest to tylka jedna rzecz. Możesz po kolei je nazwać i zastanowić się czy są one ze sobą w jakiś sposób powiązane.
Jaką decyzję podejmujesz? W którą stronę idziesz?
Analiza siebie, swojego życia i pragnień na podstawie obrazu czy metafory jest bardzo pomocnym narzędziem do nazwania Twojej obecnej rzeczywistości. Dzięki wizualizacji możesz dostrzeć aspekty, których nie byłabyś w stanie ujrzeć, czy poczuć tylko o nich mówiąc. Wizualizacja wpływa na wyobraźnię, umożliwiając nowe sposoby patrzenia na różne zagadnienia.
Zwróć uwagę na kolorystykę na tym obrazie. Na to jak bardzo ona się różni między lewą, a prawą stroną. Ta kolorystyka też wpływa na nasze odczucia odnośnie przedstawionej ilustracji, a także przekłada się na uczucia dotyczących sytuacji w naszym życiu, w której taka właśnie dwoistość istnieje.
Lewa strona kojarzy się źle, wręcz przeraża. Nikt nie chciałby znaleźć się po tej właśnie stronie, gdzie nie ma życia, gdzie wszystko jest spustoszałe, zniszczone, puste.Ten kawałek ilustracji nie daje żadnej nadziei na jakiekolwiek życie, na jakikolwiek rozwój czy szansę na polepszenie się tej wizji. Ona wywołuje strach patrząc na gruby metalowy łańcuch, który z kolei symbolizuje pozbawienie wolności, zamknięcie, odcięcie od źródła.
Prawa strona przykuwa nasz zwrok obrazem pięknej zieleni symbolizującej nowy początek, życie, nadzieję, rozwój, wzrost, wiosnę. Prawa strona drzewa jest zielona, wypuściła zielone listka. Świeża trawa wokół daje uczucie lekkości, swobody, beztroski. Natomiast unoszące się ptaki, wznoszące się w górę, w przestworza są symbolem wolności.
Ostatni pierścień łańcucha jest rozerwany a na jego poziomie unosi się ptak, odlatuje. Wygląda jakby się uwolnił. Został wolny by unieść się w górę, by latać, szybować, robić to do czego został stworzony.
A kobieta stojąca pośrodku tych „dwóch światów” z walizką w ręku, gotowa do podróży. Patrzy w górę, w stronę unoszących się ptaków, wyznacza kierunek swojej dalszej podróży.
Może to właśnie ta kobieta uwolniła się z tego łańcucha, który trzymał ją w nicości, szarości, miejscu pozbawionym życia, bez nadziei na poprawę. Znalazła w sobie gotowość by się uwolnić i zmienić swoją rzeczywistość. Wyrusza w podróż, w świat, w którym są kolory, w którym jest nadzieja i życie, potencjał, rozwój, spełnienie, spokój. Tak jak ptaki, zapragnęła robić to do czego jest stworzona. Wyrusza w podróż by spełniać się, realizować, żyć szczęśliwie w zgodzie ze samą sobą. Robi TEN ważny krok, dzięki któremu poczuje po co żyje, poczuje jak piękne jest życie.
Zauważyła, zrozumiała, że życie po lewej stronie nie ma sensu dla niej, nie ma sensu dla nikogo. Zrozumiała, że nie żyje po to by wegetować w świecie, który nic sobą nie oferuje, wręcz przygnębia pustką i brakiem.
Ale dlaczego wiele osób decyduje się zostać po lewej stronie, w świecie, który ich nie satysfakcjonuje, który ich przygnębia. Czym jest ten łańcuch, który ich trzyma w beznadziejności, szarej codzienności? Strachem przed zmianą? Strachem przed porażką? Brakiem wiary w siebie i swoje możliwości? Brakiem zaufania sobie i życiu? Brakiem wsparcia? Brakiem prawidłowej perspektywy? Błędnymi ograniczającymi przekonaniami?
Niedawno usłyszałam bardzo ciekawą, zapraszającą do refleksji przypowieść o orle, który myślał, że jest kogutem. Jestem przekonana, że wiele osób może się z tą przypowieścią utożsamić. Zapraszam do przeczytania i refleksji.
„Pewien człowiek znalazł jajko orła.
Zabrał je i włożył do gniazda kurzego w zagrodzie.
Orzełek wylągł się ze stadem kurcząt
i wyrósł wraz z nimi.
Orzeł przez całe życie
zachowywał się jak kury z podwórka,
myśląc, że jest podwórkowym kogutem.
Drapał w ziemi szukając glist i robaków.
Piał i gdakał. Potrafił nawet
trzepotać skrzydłami
i fruwać kilka metrów w powietrzu.
No bo przecież, czyż nie tak właśnie fruwają koguty?
Minęły lata i orzeł zestarzał się.
Pewnego dnia zauważył wysoko nad sobą,
na czystym niebie wspaniałego ptaka.
Płynął wspaniale i majestatycznie
wśród prądów powietrza,
ledwo poruszając potężnymi, złocistymi skrzydłami.
Stary orzeł patrzył w górę oszołomiony.
– Co to jest? – zapytał kurę stojącą obok.
– To jest orzeł, król ptaków – odrzekła kura. – Ale nie myśl o tym.
Ty i ja jesteśmy inni niż on.
Tak więc orzeł więcej o tym nie myślał .
I umarł wierząc, że jest kogutem w zagrodzie.”
A jak wyglądałoby życie tego orła gdyby był świadomy swojej wyjątkowości? Gdyby odważył się na bycie takim jak ten wspaniały ptak na niebie, którego ujrzał? Gdyby posłuchał bardziej siebie, nie kury, która doradziła by „o tym nie myślał”?
– A czego Ty jeszcze nie widzisz? Czego jeszcze nie jesteś świadoma?
– Jakie zakończenie powinna mieć Twoja historia?
– Czego potrzebujesz aby móc uwolnić się z łańcuchów, które Cię tzrymają w miejscu?
Wszyscy znamy jakieś historie o ciekawych osobistościach, które odniosły sukces, które się wyróżniają z tłumu, które poszły własną drogą i które mają „fajne” życie. Często podziwiamy takie osoby za ich charyzmę, sposób bycia i działania, osiągnięcia, jakiś rodzaj wyjątkowości.
I zamiast od nich się uczyć, pojawia się myśl, że przecież my jesteśmy inni niż oni. My nie mamy żadnych szans, ani możliwości aby mieć wspaniałe życie, które sami możemy zaprojektować i stworzyć na własnych warunkach. I tak jak w powyższej przypowieści nie chcemy widzieć innej, szerszej perspektywy, która pokazałaby nam, że wspaniałe, spełnione życie, w którym jesteśmy prawdziwymi sobą, jest możliwe. Życie, w którym są kolory i możliwości do pokazania swojego potencjału i robienia tego do czego zostaliśmy stworzeni.
Przychodzi taki moment w życiu, a nawet momenty, w których myślimy o zmianie, o zrobieniu kroku do przodu. Momenty, w których pojawiają się marzenia i pragnienia bycia kimś innym, robienia czegoś innego, czy byciu w innym miejscu w życiu. Ale często te potrzeby odrzucamy, traktujemy jako coś niemożliwego, nierelnego. Jeśli powiesz sobie, że coś jest niemożliwe, to tak będzie. Odrzucamy te szanse od życia dane nam do zmiany ścieżki, drogi, na której błądzimy. Wolimy pozostać na tej nam znanej drodze, bo mimo, iż czujemy, że nie jest to ta właściwa droga, to jest nam znana. Mamy tendencję pozostawania w strefie komfortu, w strefie, w której nauczyliśmy się sobie radzić z wszelkimi przeciwnościami, w strefie, która jest przewidywalna.
Nie dając sobie jednak pozwolenia na zobaczenie co jest poza tą strefą komfortu, po drugiej stronie, nie dajesz sobie szansy na rozwój, na doświadczenia, na znalezienia życia, które naprawdę Cię satysfakcjinuje i cieszy każdego dnia.
Orzeł w przypowieści ma dobre, bezpieczne życie wśród kur, ma ich akceptację, która dla wielu jest ważna. I mimo, iż widzi, że inne życie jest możliwe, rezygnuje z niego. Zgadza się z radą kury, która mu mówi by o tym nie myślał. Jego piękne skrzydła nigdy nie poczuły wiatru, wolności, prawdziwej przestrzeni. A ile osób Tobie odradziło spróbować czegoś czego pragniesz? Kto stwierdził, że Twoje pomysły są nierealne, a potrzeby wybujałe? Może nawet nie trzeba szukać daleko. Może tą właśnie osobą jesteś TY.
Spójrz na ilustrację ponownie, przeczytaj przypowieść o orle i zatrzymaj się by pomyśleć o nich, by pomyśleć o Twoim życiu i jak chcesz TY by ono wyglądało. Wybierz dobrze bo to chodzi o Twoje życie!
